Jæja það er kominn tími til að blogga örlítið. Mikið er búið að vera í gangi síðustu tvær vikurnar. Afi minn lést þann 14.02.2008 á eina og sanna valentínusardegi hann hefur viljað hitt ömmu á þessum degi

Afa verður sárt saknað, sérstaklega á miðvikudögunum hjá okkur því það var alltaf hann ingi afi sem hélt upp umræðunum þar. Fyrsti miðvikudags maturinn verður örugglega svolítið öðrum vísi

En eitt er víst að ég veit að hann er á góðum stað og að hann var orðinn leiður á því að vera hérna, eitt af síðusu orðunum sem að ég sagði við hann var þegar ég kom upp á spítala til hans. Hann var einhvað svo slappur og ég segji við hann ,, afi minn ertu alveg að deyja" og ég fattaði um leið og ég sagði þetta að þetta var kannski ekki beint viðeigandi setning en hann afi gamli var sko ekki lengi að svara þessu hann sagði bara beint ,, ég ætla sko að rétt að vona það" þannig þarna hafði ég það hann vildi fara og fékk hann að gera það. Þrátt fyrir mikið áfall þá náðist allt að reddast, það er að segja að hafa útförina strax á laugardeginum 16.febrúar. Það var ástæða fyrir því að hafa hana svona snemma, Bergþóra systir mín var að fara út á mánudeginum á námskeið varðandi skólann. Útförin var mjög falleg og allt gekk þetta dásamlega. Leiðilegt þótti mér nú að geta ekki hvatt hana Svönu vinkonu almennilega en svona er gangur lífsins.
En ekki leið langur tími þar til skírnin hennar Sóllilju varð að raunveruleika, hún var haldin í Bústaðarkirkju og veislan haldin svo heima síðasta laugardag. Einnig var móðir hennar hún Jóna Sólveig að útskrifast þennan dag, þannig að þetta var mega stór dagur. Gaman var nú að koma inn í kirkjuna verð ég að segja því ekki er nú stutt síðan ég hef gengið inní hana.. Sem er ekki nógu gott. Pálmi prestur skírði Sóllilju, eins skírði hann nú okkur Jónu Sólveigu. Veisluhöldin gengu nokkuð vel fyrir sig og endaði dagurinn með smá eurovision gleði. Ég skellti mér í party til Írisar bekkjarsystur og var þar drukkið einum of mikið því að ekki leið mér nú vel í gær, þegar við sigga skelltum okkur til sigrúnar að klára að gera örverufræðiskýrslurnar. Ég var sko ekki góður félagsskapur ég er að segja ykkur það. Guð ég var svo fegin þegar ég komst aftur heim að sofa. Síðan hringdi Helga Clara í mig og sagðist vera að fara að koma að ná í mig svo að við gætum nú skellt okkur upp í sveita sæluna. Ég var sko klárlega til í það svo lengi sem ég fékk hlöllan minn. Svo þegar ég ætlaði að reyna að sofna þá bara gat ég það ekki því ég var búin að vera sofandi yfir daginn og festist yfir helvítis óskarnum.. það er nú meira ruglið. Svo þurfti ég að mæta átta tuttugu um morgunin eftir í skólann. Það var sko ekki auðvelt að halda sér vakandi í þessum blessaða tíma í morgun.
kv. Bubba
p.s. myndin náðist í moggann